Mogę w czymś pomóc?
Nie, dziękuję bardzo.
Niech zgadnę. Dziś wielka noc.
Dokładnie tak.
A właściwie to największa.
- Naprawdę? - Tak.
Słucham?
Żartowałam.
To po francusku "kim jest Twoj wybranek?"
- Szukasz czegoś dla dziewczyny. - Nie dla dziewczyny.
Dla najwspanialszej dziewczyny jaką poznałem.
Jeśli miałbyś jakieś pytania, to mam na imię Claire.
Macie takie czerwone?
Sprawdzę.
Tylko większe.
Dużo większe.
No nie.
- Siedzi w środku? - Tak.
- Jak wyglądam? - Jaja ci widać.
Odbiło ci? Chodź tu.
To ma być ten wielki plan?
- Będzie zachwycona. - Będzie wkurzona.
Nawet bardziej niż ja.
Po prostu nie znasz się na prawdziwej miłości.
- A ty się znasz. - Czeka na mnie ukochana kobieta,
która odwzajemnia moje uczucie.
I tak widać ci jajca.
Buona sera. Podać coś do picia w międzyczasie?
Raz w życiu facet powinien to zrobić.
Chcę, żeby to było niezapomniane.
Żebym opowiadał o tym z Vanessą naszym wnukom.
Kończysz z tym olejkiem? O tak.
Smaruj ten kaloryfer.
- Zamorduję cię. - Dzięki, stary.
Witam panie.
Ruski morskie na koszt firmy.
- Co takiego? - Wybacz.
- To slang sił specjalnych. - Należysz do nich?
Nie wolno mi o tym mówić.
Jestem sprzedawcą aut i wiem, że tak nie dobijesz targu.
- Ted, daj pierścionek. - Nie pozwolę ci na to.
Dawaj! Natychmiast!
Dawaj go! Chcę się oświadczyć!
Uwaga na skrzydła!
Nie będę mydlił ci oczu. Zadania specjalne...
to igranie ze śmiercią.
Lecz dla osoby z łatką odważnego, życie jest albo wyzwaniem,
albo pustką.
Wiesz, kto był tak odważny?
Podziwiana przeze mnie Helen Keller.
Zdaje się, że stolik 16. wzywa.
Szanowni państwo.
Proszę o uwagę.
Jestem Kupidyn - bóg miłości.
Boże drogi. Strzelec w lokalu!
Wszyscy na ziemię!
- Anderson! - Znasz sprawcę?
- To mój chłopak. - Nic nie mówiłaś.
Wstawaj.
Otarłeś się o śmierć.
Napisałem ci wiersz.
Jam jest Kupidyn - bóg miłości.
Przemierzyłem długie odległości.
Miłością innych zarażałem.
Teraz sam swą odnalazłem.
Żenada.
Klękam więc i pytam cię:
Vanesso, czy poślubisz mnie?
Kotku?
występują
muzyka
zdjęcia
scenariusz i reżyseria
ROK PÓŹNIEJ
Głodny?
- Mówiłem, jak pachniała? - Jak?
Jak krople rosy.
- Była ideałem. - Nie ma ideałów.
Większość ma pomarszczone kolana.
Jej były gładkie jak bile. Mówiłem jej...
- "bilardowe kolanka." - Ani słowa już o martwej pannie.
- Nieraz ją widuję. - Tutaj?
- Zapomnij. - Chętnie, ale nie stulisz japy.
Żałoba dłuższa niż wasza znajomość.
Jak mam zapomnieć ideał?
Rozejrzyj się. Może znajdziesz inny.
Akurat.
Proszę uprzejmie.
- Nie mów tak. - Miało być spaghetti.
- O tym mówił terapeuta. - Kasa w błoto.
Nie ja chciałem tu zjeść.
Tak mi przykro. Co to miało być?
Zadowolony?
Zabiłeś pannę, ale nie marnuj życia.
- Narzeczoną. - Nie powiedziała "tak".
Bez wysiłku na pewno nie znajdziesz drugiego tyłeczka o zapachu rosy.
Wystarczy, że spróbuję?
- Tylko raz. - I dasz mi spokój?
- Słowo honoru. - Dobra, spróbuję.
Podać coś jeszcze?
To jest to!
Mogę coś podać?
Wyjdziesz za mnie?
- Słucham? - Wyjdziesz za mnie?
Machanie rękami?
- ZESZŁEJ NOCY - Banjo i świnki?
Wybawienie.
Jestem debeściak.
Moja kolej. To będzie dobre.
Patrzcie uważnie. Zwłaszcza ty, mon amour.
Podaj rączkę.
- Jest najsłodszy. - Foch.
Już późno.
Chyba mój Kopciuszek nie zmieni się w dynię?
Muszę ją przeprogramować.
Pokazuj, kochanie. Jutro muszę wcześnie wstać.
Tak jest!
Moment.
Do dzieła. Ostatnia zagadka.
Cztery słowa. Pierwsze.
Robić coś? Czynić?
Krócej. Czyn? Czy?
Drugie słowo. But? Chodzić? Wychodzić?
"Wyjdziesz".
- Czwarte. Znowu ja? Mnie? - Czy wejdziesz we mnie?
- Tu są panie. - Niesmaczny żarcik.
Czy wyjdziesz puste mnie? Trzeci wyraz.
Po? Za?
Oświadcza się.
Katie, czy wyjdziesz za mnie?
Tak! Zgadza się!
- Słoneczko? - Katie!
Wiesz, ile wstydu się najadłam?
- Powiedziałam, że muszę pomyśleć. - Niby o czym?
Dobra partia jakimś cudem szaleje za tobą. Przecież William to ideał.
Najprzystojniejszy ortodonta i do tego szalenie romantyczny.
Wiem, ale potrzebuję czasu.
- Stuart, przemów jej do rozsądku. - Przypomina mnie samego w młodości.
- Słuchaj ojca. - Nie jest nim.
Bardziej niż twój świętej pamięci ojciec.
- Tata żyje. - Dla mnie drań zdechł.
- Nie mów tak o tacie! - Bez krzyku. Wcale się nie wzburzam.
Jadę za pięć minut. Chcesz zdążyć na autobus, lepiej weź się w garść.
- Ciekawe, czy jeszcze go kochasz. - Kogo?
- Tatę. - Rozum ci odjęło?
- Chyba kiedyś go kochałaś. - Byłam tępą jak but 18-latką.
Nie znałam miłości. Wiedziałam tylko...
że takiego ciacha ze świecą szukać.
Wyglądał jak... pantera.
Sekspantera.
- To miłość. - Jest różnica między miłością
a zwykłym, zwierzęcym, cielesnym pożądaniem.
- A związek ze Stuartem? - Taki, jaki powinien być dla was.
- Ustabilizowany. - A jesteś szczęśliwa?
Pewnie. Bardzo szczęśliwa.
Niezmiernie szczęśliwa.
Lecę, autobus przyjechał.
Bardzo szczęśliwa.
- Oto i mój aniołek. - Cicho.
Zeżrę ci łeb. Urwę go, wsadzę ci w dupę,
wyciągnę jajem, umyję zęby i zjem.
Zeżrę go. Nie skończyłem. Zeżrę!
- Tato. Przeproś go. - E tam.
Uraziłeś go, więc przeproś.
W tej chwili.
Dave! Przepraszam.
- Cały dzień pracuję nad apelacją. - Wiem, wybacz.
Widzisz? Tak bardzo cię kocham, misiaczku.
Serce masz po matce.
- Co się stało? - Nic. William poprosił mnie o rękę.
- To dobrze. Chyba tego chciałaś. - Tak.
Nie.
Sama nie wiem, tato. Po prostu...
- Jak poznać, że to ta osoba? - Posłuchaj głosu serca, misiaczku.
Będziesz wiedziała.
- Wiesz, co robię, jak mi smutno? - Pijesz wino własnej roboty.
Nie. Znaczy, tak, ale też... piszę swój dziennik wdzięczności.
Spisuję, za co jestem wdzięczny. Za ciebie, za twoją mamę.
Jest. 25 grudnia.
Boże Narodzenie. Jestem wdzięczny, że zaciukali lachociąga Rodrigueza.
Tato...
Powiem "tak". Tak!
Świetnie się dogadujemy. Jest zabawny. Rozbraja mnie.
- Tak mu powiem. - Rewelacja. Prawda, Matador?
- William to gnój. - Tak uważasz?
Ale taki gnój z odrobiną słodyczy.
Nie mamy małżeństwa we krwi. Jesteśmy cyrkowcami.
Cyganie krążący od cyrku do cyrku otwartą drogą.
- Pracujecie tu odkąd was znam. - Ale nie mamy tego w sercach.
Panowie, proszę o uwagę.
Podać coś jeszcze?
- Wyjdziesz za mnie? - Słucham?
Czy wyjdziesz za mnie? Poważnie, zastanów się.
Co jest bardziej romantyczne niż porzucenie życia
i ucieczka z przystojnym nieznajomym z knajpy?
Wciągnął za dużo syropu.
- Okej. - Okej, że za dużo syropu?
Wyjdę za ciebie.
Co?
Tak! Wyjdę za ciebie.
- Jane! Zastąpisz mnie? - Dokąd lecisz?
Wychodzę za niego!
No chodź.
- Anderson. - Katie.
Dwa buziaki.
Ciężarówka. Patrz na to.
Wsadź ją sobie w dupę!
- Mogę cię o coś spytać? - Jasne.
Gdy będziemy obchodzili 37. rocznicę naszego ślubu...
i znajomy zapyta o pierwszą randkę, opowiemy mu o tym spacerze?
Myślę, że tak.
I dorzucę anegdotę.
- Jaką? - Po rozmowie wdepnąłeś w psią kupę.
Wdepnąłem w gówno! Czemu nie ostrzegłaś?
Popsułabym opowieść.
Jeszcze tu nie byłam.
Można się zaopatrzyć w starą zarzyganą lodówkę.
Kiedyś szukałam takiej.
To twój szczęśliwy dzień.
Patrz, co mam.
Tężca?
To głupota. Siedzimy tutaj i udajemy, że coś robimy.
- Głupota. - To fakt.
- Nie weźmiemy ślubu. - Wiadomo.
- Nieznajomi się nie pobierają. - W niektórych kulturach tak.
Ale nie w naszej. W odległych kulturach.
- Na przykład buszmeni z Kalahari. - Moi rodzice też.
Ledwo się znali, mama zaszła w ciążę i pobrali się w Domu Ślubnej Błogości.
Dom Ślubnej Błogości?
- Brzmi romantycznie. - Jak marna chińska knajpa.
To wcale nie oznacza, że my też tak zrobimy.
Pewnie nawet nie pytałeś poważnie.
A skąd.
Właśnie o to mi chodzi. To wszystko jest...
takie głupie.
- Przepraszam. - Co się dzieje?
- Idiotka ze mnie. - Płaczesz?
- Nie. - Czemu płaczesz?
Nie płaczę.
A na to wygląda.
Dobra, teraz płaczę. Dupek zadowolony?
Wszystko w porządku?
Chyba nigdy tego nie zrobiłam.
- Chcesz chusteczkę? - Nie, czuję się bosko.
- Poważnie? - Jak to możliwe?
- Na pewno nie chcesz chusteczki? - Nie trzeba.
Kiedy poprosiłeś mnie o rękę,
wybrałeś chyba jedyną, która by się zgodziła.
To raczej nie przypadek, co?
- Nie wiem. - Wierzysz w przeznaczenie?
- Nie. - Ja też nie. Tak nam było pisane.
Ożenisz się ze mną?
- Zgodziłeś się? - A czemu nie.
Tak odbuduję sobie życie.
- Czemu obcy nie mogę się pobrać? - Bo to zdownione.
Sam mówiłeś, że muszę zacząć poznawać ludzi.
Poznawać a nie poślubiać. Poumawiaj się z nią jak człowiek.
Przecież nie pobieramy się już zaraz.
- Postanowiliśmy zwolnić. - Co następne?
Wprowadza się do mnie. Lecę.
Powodzenia.
William, mam pokręcone wieści. Dobre... dla mnie.
Nie mogę za ciebie wyjść. Później ci wyjaśnię.
Tak mi przykro. Kocham cię... jak przyjaciela.
Chcę zostawić wiadomość dla 99138.
Wiadomość, Smitty.
Córka wychodzi za mąż.
Szkoda, że nie zaprowadzisz jej do ołtarza.
- Co to jest? - Biorę ślub.
- Mówię o tym. - Kapturek. - Wiem.
- Nie przy mojej córce. - Przecież to jej.
- Dokąd się wybierasz? - Mówiłam, że biorę ślub.
- Czyli się zgodziłaś. - Nie z Williamem.
- Andersona znam od kilku godzin. - Godzin? A William? I co to za imię?
- Rusz głową. - Murzyn, nie?
Muszę lecieć.
- Nie dajesz się ponieść emocjom? - Właśnie. I super się z tym czuję!
- Gotowa? - O mój Boże.
Siema. Anderson, jak mniemam.
To mój kolega, Matador. Podwiezie mnie.
Fajny żydoberet.
Pa, mamo. Jutro go wam przedstawię.
- Widzisz coś? - Nie, ale to normalka.
- Jak możesz nie widzieć? - Udawaj, że widać.
Zwolnij.
Zwolnij!
O rany!
Rozjechałem maciorę!
Znowu to samo.
Vanessa?
- Umarłem? - Straciłeś przytomność.
- Boli? - Niezbyt.
A teraz?
- Żenisz się? - Skąd. Tylko zamieszkamy razem.
- Myślałam, że mnie kochasz. - Zawsze będę kochał tylko ciebie.
- Naprawdę? - Oczywiście.
No to rzuć ją.
Przyrzeknij.
Przyrzekam.
Dotknij mój miecz świetlny, Luke.
Śmiało.
- Co to? - Sam lód.
Katie, zechcesz nas przedstawić?
- Potrąciłem cię autem. - To jest Matador.
Mam taki drobiazg dla ciebie.
Nie było czasu, żeby zapakować.
- To discman. - Mój discman.
- Wyjąłeś go z mojej szuflady. - Tak.
Matadorze, mam ogromną prośbę.
Mógłbyś zabrać jajca z mojego piszczela?
- Da się zrobić. - Dzięki.
- Dobrze się czujesz? - To opryskliwy gość, ale przeżyję.
Wyjdę z tego.
Wybacz. Bardzo fajnie.
- Trzymaj się. - Dobra.
- Wydaje się miły. - Boli?
- Nie, nie. - Odważny jesteś.
- Słuchaj... - Gdzie masz sypialnię?
- Muszę to gdzieś położyć. - Co to?
Moje ciuchy. No, do noszenia.
Ach, ciuchy. Myślałem, że mówiłaś "ciupy".
Trochę mnie to zdziwiło. Już wiesz, gdzie sypialnia.
Oto sypialnia. Powinienem trochę tu ogarnąć.
Super. Tak sobie myślałem, jakie to wspaniałe,
ale toczy się trochę za szybko. Mogłaś tak pomyśleć.
- Dlatego to takie ekscytujące. - Z ust mi to wyjęłaś.
- Jestem wniebowzięty. - Stresujesz się.
Nigdy się nie stresuję.
Pot to u mnie objaw radości.
- Kim jest Vanessa? - Kto?
Zanim zemdlałeś powiedziałeś, "Vanessa".
- To ona? - Nie, nie ona.
Zdjęcie było dołączone do ramki.
- Też na nim jesteś. - Ano jestem.
W młodości dorabiałem sobie jako model.
- Serio? - Pozowałem do zdjęć dla ramek.
Kiedy przemysł podupadał przez te zwyczajne twarze.
Ekstra.
Telefon.
- Odebrać? - Nie, to mama. Oddzwonię.
- Przywitać się? - Aj tam.
Powinnam, bo to zbyt dziwne.
Sam odbiorę.
Cześć, mamo.
- Po staremu. A u was? - Mogę pogadać.
Wszystko w porządku.
Kocham cię. To do jutra.
- Co u Andersona? - Chyba dobrze.
Ma dla nas niespodziankę. Jutro do nas dojdzie.
- Co zrobi? - Dojdzie.
Co takiego?
Dojdzie.
Boję się.
- Daj mi to, dziewczynko. - Jestem tylko małą niewiastą.
- Anderson! - Chwileczkę.
Słuchaj, Katie...
Jesteś naprawdę świetna...
ale po prostu nie mogę.
Obiecałem komuś.
Jesteś świetna. Boże...
O rany! Przepraszam.
W porządku. Odwróć się.
Co mama mówiła?
Moglibyśmy wybrać się do nich, zanim się...
- Pobierzemy? - Skoro chcesz to nazwać po imieniu.
Też obiecałam mamie wizytę jutro.
Super.
- Możemy przejechać się autobusem. - Lubię się nimi tłuc.
I słusznie.
- Miętowa. - Zwykła pasta do zębów.
Naleciało mi do oka.
- Trochę połknąłem. Idź do toalety. - Którędy?
Tędy. O właśnie.
- Może skoczę kupić salinę? - Nie trzeba.
Może przyda się salina albo krople do oczu?
Nie, serio.
Idę po salinę.
- Powoli. Co? - Ona chyba chce seksu.
Dzwonię po policję.
Czuję się jak skończona idiotka.
Może zaczęłaś zbyt ostro.
Mieszka z tobą od paru godzin.
Byłeś taki podjarany, a co teraz?
Nic, ona jest super. Tylko że...
- Co na to Vanessa? - Człowieku...
Chciałam być spontaniczna. Pewnie ma mnie za wariatkę.
Wierz mi, jesteś normalna.
Wraca.
Nie było saliny. Kupiłem ci waciki i maść na pryszcze.
Możesz działać.
Jak głowa?
- Wybacz. - Nie szkodzi.
- Oko już nie boli. - Miałem rację.
- Wszystko gra. - To dobrze.
- Picuś. - Picuś glancuś.
Picuś glancuś cycuś.
Lepiej kładźmy się do łóżka.
Nie w tym sensie. Tylko żeby pospać.
Po tych akcjach z głową i okiem, jeszcze raz i któreś z nas zginie.
Przepraszam. Śpij, śpij.
Kończysz? Mówiłam mamie, że będziemy za pół godziny.
Będzie tobą zachwycona.
Czwarty wyraz.
Trzymanie za ręce.
Jesteś z przyjaciółmi. Czarnoksiężnik z krainy Oz!
Nurkowanie? Historia Grega Louganisa?
Flashdance.
Czy leci z nami pilot?
On. Ona.
Kiedy mężczyzna kocha kobietę. Filadelfia.
Głębokie gardło. Przepraszam.
Poddajemy się, złotko. Powiedz.
Apple Dumpling Gang.
Trudny do pokazania.
- Świetnie się spisałeś. - Dziękuję.
Dobry jesteś. Nie miał łatwo.
To miało sens. Ciężko było.
Parę lat temu w sklepie zabawkowym naszła mnie pewna myśl.
A gdyby tak zrobić przytulanki dla żydowskich dzieci?
Tak powstał żydorożec.
Posłuchaj.
Co o tym sądzisz?
Myślę, że to bardzo...
specyficzne.
W dobrym tego słowa znaczeniu.
- Czym się zajmujesz? - Jest w okresie przejściowym.
Ach, rozumiem.
Może chce zobaczyć warsztat zabawkowy Stuarta na dole?
Będzie zainteresowany. Zwłaszcza jak lubi Google.
Oczywiście.
Załatwione. Chodź, młody.
Nie tylko Mikołaj ma warsztat.
I jak?
- Cóż to takiego? - Żydolahop.
Nie zarabia na siebie. Tak jak ty, Anderson.
- William! - Powinniście pogadać.
Byłem tu od początku. Podglądałem was.
Co widzisz w tym leszczu? Nie umie pokazać Apple Dumpling Gang.
Jabłko. Kluska. Gang.
To właśnie jest cholerny Apple Dumpling Gang!
Jesteś mistrzem w kalambury i nic tego nie zmieni.
Zaplanowałem nam całe życie. Wielki dom, trójka dzieci.
- Dwóch chłopców i dziewczynka. - Connor, Tanner i Ashley. Wybacz.
- Nie jestem gejem. - Co?
- Lepiej już idź. - Dobrze.
Ale... bal się nie skończył, Kopciuszku.
Bo... jeszcze tańczę.
Słyszysz? Jeszcze tańczę!
Słyszałeś?
Nabrałem.
Zbieramy się. Jedziemy do rodziców Andersona.
Skoczę po nasze kurtki.
Było miło. Dziękuję.
Polubili cię. Umiem stwierdzić.
Zwłaszcza mama. Pokochała cię.
- Naprawdę? - Bez dwóch zdań.
- Chyba uważała mnie za frajera. - Skąd ta myśl?
Jak byłaś w toalecie, mówiła, że uważa mnie za frajera.
- Według mnie byłeś super. - Poważnie?
Tak.
Też jesteś super.
Przepraszam.
- Usiądzie pani? - Dzięki.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Można?
Anderson, musisz dotknąć.
Chyba kopnęło. Mogę przyłożyć ucho?
- Kiedy termin? - Nie jestem w ciąży.
Tutaj wysiadam. Raz, raz!
- Ale mi głupio. - To przez ciebie.
- Cześć, Anderson. - Hej, kapitanie.
- A kimże jest ta ślicznotka? - To jest Katie, moja...
Narzeczona.
Narzeczona?
Gratulacje!
Ostry pies!
Moniker daje wam błogosławieństwo.
Pies!
Wejdziemy?
Niezła brzoskwinka, kapitanie.
- Pewnie masz mnie za głupka. - Niby czemu?
- Bo ledwo się znamy. - Na to macie całe życie.
- A jak mi się nie spodoba? - To nerwy przemawiają.
Przed moim ślubem wyprowadziliśmy z dziadkiem psa.
Była rozmowa o bara bara.
Kiedy skończył opowiadać, padłem jak ścięty.
Myślę, że wiem już wszystko.
Jasne. Jesteś dorosły.
A nie zacząłem cię tak traktować.
Więc chyba nie muszę ci mówić, do czego to jest.
Trzymam ten pierścień erekcyjny od służby w marynarce.
Od dziwki z Szanghaju.
Bardzo ładny... ładny pierścień.
- Erekcyjny. - Właśnie.
Odkąd opuściłem marynarkę, za szybko wystrzeliwałem torpedy.
- Chyba rozumiesz. - Raczej tak.
- Przedwczesny wytrysk. - W porządku.
Synu.
Weź go.
Przyjmij mój pierścień erekcyjny.
Nie wiem, co powiedzieć.
Puk, puk. Pożyczam twój odkurzacz.
- Przepyszna kolacja, proszę pani. - Bez takich.
Od teraz jesteśmy rodziną. Mów mi "mamusiu".
- Pewnie opowiedział ci o Vanessie. - Nie. Tak, znaczy, opowiedział.
Mamusiu.
Bardzo ją kochał.
Jak my wszyscy.
- Traktowałam ją jak córkę. - Czemu zerwali?
Nie zerwali.
Ona zmarła.
Bidulka. Serce nie wytrzymało w noc jego oświadczyn.
- Boże drogi. - Niektórzy obwiniają Andersona.
Na przykład ja.
To rozbiło rodzinę.
Nawet chciałam strzelić sobie w usta z rewolweru taty, by ją zobaczyć.
- Nie chcę zabrać Vanessie... - Nie wymawiaj jej imienia.
Bo cię poharatam.
- Jesteśmy. Gdzie się pochowałyście? - Gadamy o babskich sprawach.
- Jak się masz? - Bardzo dobrze.
Nie wiem, co mówiłaś mamie, ale sprawdziło się.
Była tobą zachwycona. A u niej często pozory mylą.
- Serio? - Ciężko w to uwierzyć.
Masz mi coś do powiedzenia?
Owszem.
Mam coś.
Świetnie dziś wyglądasz.
Skończony palant.
Jeśli to nasza pierwsza kłótnia, skończmy ją przed domem znajomych.
Albo zaczekajmy z nią.
- Czemu nie powiedziałeś o Vanessie? - Jakiej Vanessie?
- Mojej byłej. - Narzeczonej.
- Nie powiedziała "tak". - Zmarła.
- Zabiłeś ją? - Nie.
- Matka mówi co innego. - Chciałem ci powiedzieć.
Ale dalej ją kochasz?
Kochasz trupa, popaprańcu.
To ja jestem popaprany?
No to kto przyjmuje prośbę o rękę od obcego popaprańca?
- A kto prosi, popaprańcu. - Nie mów tak do mnie.
To przestań być popaprańcem.
Tylko jej w to nie mieszaj.
Nawet jej imię nie przejdzie ci przez gardło.
Ma na imię Vanessa, dupku, i jest martwa.
Martwa, martwa, martwa!
To było... ostre, ostre, ostre.
Rozdzieliliśmy się w poszukiwaniach.
W dzieciństwie miałem niewielu kolegów.
- Żartujesz. - Nie. Taka prawda.
Nie wiem dlaczego. Może przez to, że miałem inne zainteresowania.
Akrobatyka, kulturystyka, makijaż.
W tym stylu.
Nie przejmowałem się, bo znałem swą miłość.
Cyrk?
Cyrk ma w sobie wiele z miłości.
W jaki sposób?
Jeśli jest naprawdę dobry, jest piękny, zatrważający
i magiczny jednocześnie.
Nie przestaniesz chodzić do cyrku, bo czasem laska spada z liny
i łamie sobie kark.
Martwe dziewczyny. Drażliwy temat. Przepraszam.
Dzień dobry.
Ucieczka z więzienia. Kochanie!
Nie, dzięki.
Chciałem, żebyś mi to otworzył.
Stuart?
- Cześć, misia. - Co tu robisz? Stuart, jesteś cały?
- Szast, prast. - Smitty, coś ty narobił?
Nie przegapiłbym ślubu mojej małej.
- Gdzie jest? - Zwiała z fagasem.
Stul pysk. Mówiła, dokąd jedzie?
Nie wiem. Puszczaj!
To twoja wina. Pogoniłeś ją!
- Zaczynasz się... - Wzburzać? I to jak cholera.
- Co zrobisz, lilipucie? - Spokojnie.
Sztywniacki mięczaku!
- Poszukamy małej. - Tylko się ubiorę.
- Niedźwiadku. - Pomogę misi.
- Co to? - Nic.
Trzymaj się.
- Nie dałeś mi klucza. - No tak.
Spakuję swoje manele i już mnie nie zobaczysz.
Chcę zamówić taksówkę. Jaki adres?
Newlane 6. Mieszkanie... Nie odchodź.
Co?
Chwileczkę. Co powiedziałeś?
- Lubię cię. Nie odchodź. - Nie lubisz mnie.
- Wiesz lepiej? Bujaj się. - Ty się bujaj!
Sama się bujaj! Jesteś niemożliwa.
Przemądrzała, uparta, nie ostrzegasz ludzi przed wdepnięciem w gówno.
Odkąd cię znam, jestem w większej rozsypce niż zwykle. Lubię cię.
A ty jesteś kłamczuchem i strasznie ci jedzie rano z ust.
Nie zostałbyś modelem do ramek. Konkurencja jest twarda i ostra.
Odkąd cię poznałam, czuję się jak furiatka.
I też cię lubię.
No to lubimy siebie nawzajem.
Co teraz?
Idziemy.
- Serio? Dokąd? - Cicho.
- No proszę. - Nie.
- Żadne z nich nie ma auta? - Nie na tyle sprawne.
- Wyleją mnie. - Nie znosisz tej fuchy.
Tylko dzięki niej i filmom różnię się od zwierząt.
Mógłbym nawet pójść siedzieć. Nie będę miał wyrzutów.
Nie przekonasz mnie.
Biorę wóz na jazdę próbną.
Mogę prowadzić?
Nie.
Skarbie, bierzemy auto!
- Gdzie mogłaby brać ślub? - Jest tylko jedno miejsce.
- I jak? - Ładna.
Co z nimi? Ciągnie dziwaka do dziwaka?
Nie, są tylko współlokatorami. A ty i Anderson?
Całujemy się od czasu do czasu.
Znamy się od udziału w konkursie talentów jako Wayne i Garth.
Ja byłem Garthem.
Pewnie jesteście sobie bliscy, skoro ukradłeś dla niego wóz.
To nie kradzież, tylko długa jazda próbna.
- Mogę cię o coś spytać? - Jasne.
Zeszły rok był dla niego ciężki...
Ted, nie zranię go.
To idiota, ale też mój najlepszy kumpel.
Ktoś go musi pilnować.
- Witam. - To wszystko?
Nie masz nic do dodania?
- Witaj, nieznajomy. - Aż pozbawię cię przedtrzonowców.
Słucham?
- Zrujnowałeś mi życie! - Powiedz, kim jesteś.
Jestem kostuchą, pajacu.
- William, co robisz? - Mszczę się!
Nas też zechcesz sobie przedstawić?
- Anderson, to jest... - Jestem jej żoną!
Znaczy, ona jest moją narzeczoną.
Co takiego?
Nie mówiłaś mu? Trzy dni temu poprosiłem cię o rękę.
- Nie powiedziałam "tak". - Przyjęcie bukietu oznacza zgodę.
- Wątpię. - Jakiś problem?
Ależ skąd, panie władzo.
To on. Miał wziąć wóz na jazdę próbną.
Przepraszam.
- Ruszajcie w drogę. - Tak jest.
Już jedziemy.
To się porobiło.
Mamo, zgadnij gdzie jestem.
- Ojojoj. - Co się stało?
Anderson ma kłopoty. Przez tamtą. Wiedziałam.
Musimy to skrócić.
- Przecież go uczulaliśmy. - W lodówce macie lemoniadę.
Witamy w Tuxedo Depot. Jestem Bill. Czym mogę służyć?
Możesz się zamknąć. To napad.
Nie chcemy forsy.
- I jak? - Wygląda super, prawda?
- Znakomicie. - W rzeczy samej.
Pizza... Mam cię.
Pizzo, aresztuję cię.
- Kate mówiła, że jesteś cyrkową... - Małpą?
Chyba właśnie tak powiedziała.
Raczej mało która dziewczyna weekendami uczy się ziać ogniem.
Fakt. Jak to się robi?
Jak w tym starym powiedzeniu, sznuruje się usta i dmucha.
I starać się nie wdychać propylenu, żeby płuca się nie zapadły.
Do wszystkich jednostek, 10-16 w toku w Tuxedo Depot.
Powoli stąd wyjdziemy. Bez numerów, a wszyscy będą cali.
Dziękujemy za uprzejmość.
- Stać! - Ręce na głowę!
Miałeś kilka ciężkich dni, co?
Poza potrąceniem samochodem i napaścią ortodonty, nie było źle.
Przepraszam za Williama. Zwykle jest miły.
Zabawne. Miałem takie same odczucia, kiedy kopał mnie w pysk.
Przymknij się już.
A może świat chce nam coś przekazać.
Na przykład?
Może nie da się znaleźć partnera na całe życie w zatłoczonej knajpie.
- O mój Boże! - Kurna olek!
- Mama? - Misiaczek?
Tata? Anderson, to mój ojciec.
Witam. Miło pana poznać.
- Co tu robicie? - Ukradliśmy auto.
Stulić gęby.
- Zbieg wraca do mamra. - Twój tata jest zbiegiem?
- Mamo, tato. - Wielkie nieba.
- A wy co za jedni? - Jego rodzice.
- Miło cię znowu widzieć, Katie. - Cześć... mamusiu?
To rodzice Katie.
Czemu też siedzą?
- Właśnie, mamo. - Porwał mnie od mojego Stuarta.
Nie ruszać się!
- Sama się nie ruszaj! - Mamo!
- Rzuć broń. - Bo cię rozwalę.
- Zrobię to. - Nafaszeruję cię ołowiem.
Rzuć broń, natychmiast.
Poświęcę tego człowieka w imię zasad.
Jak to?
- Mamo? - Nie teraz. Rzucaj!
Dawaj klucze i włazić do środka.
Skarbie, idź po kurtkę.
Nigdzie nie idziemy!
Syn nie będzie wspólnikiem zbrodni.
Taka jesteś troskliwa, ty snobistyczna zdziro?
Wsadzę ci buciora w pipsko.
Katie, co ty robisz?
Nie wiem.
Od kilku dni działam bezmyślnie.
Teraz strzelam z kradzionej broni.
To nawet przyjemne.
Już wiem, że to nie jest ważne.
Ważne, że robię to z tobą.
Myślę, że da się
zakochać w obcym niechluju zauważonym w zatłoczonej knajpie.
Miłość może być nagła i szalona.
Anderson, pytam po raz ostatni...
Wyjdziesz za mnie?
Tak!
Spadajmy!
Wyciągnijcie sobie klucze.
Leć, mała!
Nie trać wiary.
DOM ŚLUBNEJ BŁOGOŚCI
- Masz tremę? - Nie.
Wiedziałaś już przy pierwszym spotkaniu?
Tak sądzę.
- Kocham cię, tato. - Ja ciebie też, misiaczku.
Mażę się jak cwelisko.
Przestań już.
- Dbaj o moją małą. - Oczywiście.
Inaczej już nigdy cię nie zobaczą.
Dziękuję.
Jestem doktor Favreau.
W imieniu rodziny witam was w Domu Ślubnej Błogości.
Państwu młodym gwarantuję,
że dopiero śmierć ich rozłączy.
Niezapomniana twarz. Prawda, Lois i Smitty?
Do rzeczy. Anderson, bierzesz tę oto kobietę za żonę?
Tak?
Anderson?
Niestety nie.
Uważałem cię za ideał. Nadal tak uważam.
Wystarczy spojrzeć.
Ale wtedy poznałem Katie...
Jesteśmy dla siebie stworzeni.
Przykro mi.
Złamałem ci serce.
Przedstawię ci kogoś. Pamiętasz Morty'ego?
- "Strzelec w lokalu." - Zabił się po mojej śmierci.
Romantycznie.
Nie mogłem bez niej żyć. Krótko się znamy,
ale ona jest tą jedyną. Wiesz?
Chyba tak.
Lecimy. Będę w Hum-V.
Wracamy do twojego ślubu, synu?
Tak.
Synu, najpierw musisz powiedzieć "tak".
Synu.
Tak, tak.
Masz obrączkę? W razie czego mamy parę ładnych w sklepiku.
Nie, nie.
Mam obrączkę.
Mam inną.
Pamiętasz?
Niniejszym ogłaszam was mężem i żoną.
Wytropiłem cię, ciulu. Aresztujcie go!
- To moje ucho. - Przepraszam.
- A gdybym ja ci tak zrobił? - Przeprosiłem.
Ze spraw osobistych, ponoć mamy tu nowożeńców.
Tak, panie władzo.
Gratuluję w imieniu swoim i kolegów.
Dziękujemy.
Nie znaliśmy adresu.
To mikser. Ktoś mi pomógł go wybrać.
- William? - Zrozumiałem coś.
Choćby się planowało do bólu, życie i tak ma swój scenariusz.
- Powodzenia. - Dziękujemy wam.
Czemu tak wlepia gały w gliniarza?
Ze spraw zawodowych, jesteście aresztowani.
Jako że możemy się długo nie zobaczyć,
chcielibyśmy zrobić zdjęcie przed odsiadką.
Świetny pomysł. Mam zrobić?
- Naprawdę? - Bez przesady!
Stąpasz po cienkim lodzie, kolego.
Po bardzo cienkim lodzie.
Nie zapomnij włączyć lampy.
Przesuńcie się trochę. Raz...
dwa...
trzy.
.:: Napisy24 - Nowy Wymiar Napisów ::. Napisy24.pl
Odwiedź www.NAPiSY.info